Bel Kayması

Normal omurgada omurlar birbiri üzerinde aynı hizada dizilir. Omurlardan birinin öne veya arkaya doğru kayması, omurga dengesini bozarak sinir yapıları üzerinde bası oluşturabilir.

Bel kayması, kaymanın şiddetine göre derecelendirilir. İleri derecelerde omurganın mekanik dengesi daha belirgin bozulabilir ve sinir basısına bağlı şikayetler artabilir.

Omurların zaman içinde yıpranması bel kaymasını tetikleyebilir. Spor yaralanmaları, kazalar, tümörler ve bazı doğumsal ya da gelişimsel durumlar da bel kayması nedenleri arasında yer alabilir.

Yaş ilerledikçe omurga yapılarında oluşan yıpranma, ağrı ve mekanik dengesizlik bel kaymasını daha belirgin bir sorun haline getirebilir.

Bazı hastalarda bel kayması tesadüfen fark edilir ve belirgin şikayet olmayabilir. Şikayet geliştiğinde bel çukurunda ağrı, kalçaya ve bacağa yayılan siyatik tarzı ağrı, uyuşma, hissizlik veya karıncalanma görülebilir.

Sinir köklerinde şiddetli bası oluştuğunda ayak bileğinde veya bacak kaslarında güçsüzlük ortaya çıkabilir. Bu bulgular günlük yaşam kalitesini belirgin şekilde etkileyebilir.

Bel kaymasının tanısında ayakta çekilen ve hareketli bel filmleri önemlidir. Ayakta çekilen grafilerde vücut yükünün omurgaya binmesi, kaymanın daha net görülmesini sağlar.

Sinir basısı, disk basısı ve kanal darlığı gibi eşlik eden sorunlar MR görüntüleme ile ayrıntılı biçimde değerlendirilir.

Henüz ciddi bulgular ortaya çıkmamış hastalarda fizik tedavi ve özellikle kasları güçlendirici egzersizler tedavinin başlangıç aşamasını oluşturabilir.

Semptomatik hale gelen ve mekanik olarak belirgin bel kaymasında, şikayetlerin kalıcı biçimde gerilemesi çoğu zaman sinir basısının kaldırılması ve kayan omurganın vida-rod sistemleriyle tespit edilmesiyle mümkün olur.

Cerrahi tedavide amaç, kayan omurganın sabitlenmesi, sinir basısının ortadan kaldırılması ve omurganın dengeli şekilde fikse edilmesidir. Gerekli hastalarda iki omurun birbirine sabitlenmesi ve kaynama sağlayıcı işlemlerin eklenmesi planlanır.

Uygun hasta seçimi ve doğru cerrahi planlama ile hastalar iyileşme sürecinin ardından günlük yaşamlarına daha sağlıklı biçimde dönebilir.